شاعـــــــــــــــــــــــــــر دل

+++   مادر بزرگ   +++

برگرفته از مجموعه ي "زندگی خوابها"

گیس سفید ، ابرو سفید
 مادربزرگ
سیابخت رو سفید
 مادربزرگ
 بی صدا نا امید گوشه گیر
 قصه گوی دیگه لب بسته ی پیر
 قصه های تو هنوزم یادمه
 قصه ی ساده ی نارنج و ترنج
 قصه ی خارکن و دیو و پیرزن
 قصه ی سیمرغ و اژدها و گنج
 تو تموم قصه هات
 حرف من اومده بود
روز لوح هر طلسم
 اسم من حک شده بود
 وقتی از دختر چین حرف می زدی
 خودمو تو رؤیا سردار می دیدم
 خودمو با دختر خاقان چین
سوار یه اسب بالدار می دیدم
 شیشه ی عمر دیو رو ، تو رؤیاهام
 به خود شاه پریون می دادم
 آدمای شهر سنگستون اگه جون می خواستن
بهشون جون می دادم
رو سفید ، مادربزرگ
مو سفید ، مادربزرگ
قصه ها دود شدن
 حرفا نابود شدن
 دیگه نه چشمه ی آب
 نه دیگه شهر باهار
 دیگه نه تیغ طلا
 نه دیگه اسب و سوار
 این منم ، مادربزرگ
 مرد بندی طلسم
 شاعری بدون حرف
 عاشقی بدون اسم
 چیزی که مادربزرگ
 حالا باید بشکنه
 نه دیگه طلسم دیو
 شیشه ی عمر منه
 گیس سفید ، ابرو سفیر
 سیابخت رو سفید ، مادربزرگ

+++   جهنم سرگردان   +++

برگرفته از مجموعه ي "زندگی خوابها"

شب را نوشیده ام
و بر این شاخه های شکسته می گریم
مرا تنها گذار
ای چشم تبدار سرگردان
مرا با رنج بودن تنها گذار
مگذار خواب وجودم را پر پر کنم
مگذار ازبالش تاریک تنهایی سر بر دارم
 و به دامن بی تار و پود رویا ها بیاویزم
سپیدی های فریب
روی ستون های بی سایه رجز می خوانند
 طلسم شکسته خوابم را بنگر
بیهوده به زنجیر مروارید چشم آویخته
 او را بگو
تپش جهنمی مست
او را بگو : نسیم سیاه چشمانت را نوشیده ام
 نوشیده ام که پیوسته بی آرامم
 جهنم سرگردان مرا تنها گذار

+++   فانوس خیس   +++

برگرفته از مجموعه ي "زندگی خوابها"

روی علف ها چکیده ام
 من شبنم خواب آلود یک ستاره ام
که روی علف های تاریکی چکیده ام
 جایم اینجا نبود
نجوای نمناک علف ها را می شنوم
 جایم اینجا نبود
 فانوس
در گهواره خروشان دریا شست و شو می کند
کجامیرود این فانوس
این فانوس دریا پرست پر عطش مست ؟
بر سکوی کاشی افق دور
نگاهم با رقص مه آلود پریان می چرخد
زمزمه های شب در رگ هایم می روید
باران پرخزه مستی
بر دیوار تشنه روحم می چکد
من ستاره چکیده ام
از چشم ناپیدای خطا چکیده ام
شب پر خواهش
 و پیکر گرم افق عریان بود
رگه سپید مر مر سبز چمن زمزمه می کرد
 و مهتاب از پلکان نیلی مشرق فرود آمد
 پریان می رقصیدند
و آبی جامه هاشان با رنگ افق پیوسته بود
زمزمه های شب مستم می کرد
پنجره رویا گشوده بود
 و او چون نسیمی به درون وزید
کنون روی علفها هستم
 و نسیمی از کنارم می گذرد
تپش ها خاکستر شده اند
 آبی پوشان نمی رقصند
فانوس آهسته پایین و بالا می رود
 هنگامی که او از پنجره بیرون می پرید
 چشمانش خوابی را گم کرده بود
جاده نفس مفس می زد
صخره ها چه هوسناکش بوییدند
 فانوس پر شتاب
 تا کی می لغزی
 در پست و بلند جاده کف بر لب پر آهنگ ؟
زمزمه های شب پژمرد
 رقص پریان پایان یافت
کاش اینجا نچکیده بودم
هنگامی که نسیم پیکر او در تیرگی شب گم شد
فانوس از کنار ساحل به راه افتاد
 کاش اینجا در بستر علف تاریکی نچکیده بودم
فانوس از من می گریزد
چگونه برخیزم ؟
به استخوان سرد علف ها چسبیده ام
 و دور از من فانوس
 درگهواره خروشان دریا شست و شو می کند

+++   مسخ  +++

برگرفته از مجموعه شعر "از خاموشی"

نه غار کهف
 نه خواب قرون
 چه میبینم ؟
به چشم هم زدنی روزگار برگشته است
به قول پیر سمرقند
همه زمانه دگر گشته است
چگونه پخنه خک
که ذره ذره آب و هوا و خورشیدش
چو قطره قطره خون در وجود من جاری است
چنین به دیده من ناشناس می اید ؟
میان اینهمه مردم میان اینهمه چشم
رها به غربت مطلق
رها به حیرت محض
 یکی به قصه خود آشنا نمی بینم
 کسی نگاهم را
 چون پیشتر نمی خواند
 کسی زبانم را
 چون پیشتر نمی داند
ز یکدیگر همه بیگانه وار می گذریم
 به یکدیگر همه بیگانه وار می نگریم
 همه زمانه دگر گشته است
 من آنچه از دیوار
به یاد می آرم
 صف صفای صنوبرهاست
 بلوغ شعله ور سرخ سبز نسترن است
شکفته در نفس تازه سپیده دمان
 درست گویی جانی به صد هزار دهان
نگاه در نگه آفتاب می خندد
نه برج آهن و سیمان
 نه اوج آجر و سنگ
که راه بر گذر آفتاب می بندد
من آنچه از لبخند
به خاطرم ماندهاست
 شکوه کوکبه دوستی است بر رخ دوست
صلای عشق دو جان است و اهتزاز دو روح
نه خون گرفته شیاری ز سیلی شمشیر
نه جای بوسه تیر
من آنچه از آتش
به خاطرم باقی است
فروغ مشعل همواره تاب زرتشت است
شراب روشن خورشید و
 گونه ساقی است
سرود حافظ و جوش درون مولانا ست
خروش فردوسی است
نه انفجار فجیعی که شعله سیال
به لحظه ای بدن صد هزار انسان را
بدل کند به زغال
همه زمانه دگر گشته است
نه آفتاب حقیقت
نه پرتو ایمان
فروغ راستی از خک رخت بربسته است
 و ‌آدمی افسوس
به جای آنکه دلی را ز خک بردارد
به قتل ماه کمر بسته است
نه غار کهف
نه خواب قرون چه فاتاده ست ؟
یکی یه پرسش بی پاسخم جواب دهد
یکی پیام مرا
 ازین قلمرو ظلمت به آفتاب دهد
که در زمین که اسیر سیاهکاریهاست
و قلب ها دگر از آشتی گریزان است
 هنوز رهگذری خسته را تواند دید
که با هزار امید
 چراغ در کف
در جستجوی انسان است